Christy Moore in Cirque Royal, Brussel
Gisteren ben ik met Lieke naar een concert van Christy Moore geweest in Brussel, in het Cirque Royal. Christy is een Ierse zanger, die eigenlijk alleen optreedt in Ierland en Engeland. Toevallig zag ik ergens in februari dat hij ook naar Carre, Amsterdam kwam. Omdat dat concert al uitverkocht was, hebben we kaartjes gereserveerd voor Brussel. Lekker relaxed, even samen er uit. Onze relatie is weliswaar voorbij, maar we zijn nog hele goede vrienden. En Christy vinden we allebei heel goed, dus dat ging helemaal goed komen.
Het concert zou om acht uur beginnen, maar we zijn lekker vroeg vertrokken, rond half drie. Dit zodat we geen stress zouden hebben van de avondspits, parkeerproblemen en dergelijke. Alles liep heerlijk voorspoedig en om vier uur waren we al in Brussel. Alleen sloeg zo’n drie kilometer voor het theater het noodlot toe. Bij een stoplicht sloeg de auto af, wat me anders nooit overkomt. Ik meteen de koppeling intrappen, starten, auto schokt een paar keer vooruit en slaat niet aan. Wacht even, schokt vooruit? Maar ik heb de koppeling volledig ingetrapt. Koppeling loslaten en het pedaal bleef mooi op de bodem liggen. Shoot. Dat is waarschijnlijk een kapotte koppelingskabel, of erger. Gelukkig is het een lease-auto en heb ik een vervangde autoservice, dus de leasemaatsschappij gebeld. Die adviseerden om Skoda Assistance Belgie te bellen. Zo gezegd, zo gedaan. Skoda Assistance gebeld, die zouden een auto sturen, maar gaven wel aan dat ik de afsleepkosten zelf moest betalen, en dan declareren bij de leasemaatschappij. Daarna de leasemaatsschappij gebeld. De afsleepkosten moesten rechtstreeks naar hun betaald worden en hoefde ik niet te betalen.
Goed, wachten op de takelwagen. Eerst maar eens naar de wc. We stonden pal voor een restaurantje. Daar naar binnen gewandeld, was het restaurant nog in verbouwing. In hakketak Frans uitgelegd wat er aan de hand was en of ik de wc even mocht gebruiken. Was geen probleem, maar mijn Frans is beduidend slechter dan ik zou willen. Toch maar eens bijspijkeren.
Na een half uurtje kwam die langs, alleen reed hij aan de verkeerde kant van de weg, dus hij keren, zich door de rij auto’s heen worstelend naar ons toe. Die heeft ons naar een VW/Seat/Audi/Skoda service punt gebracht, zo’n 500m (!) verderop.
Ondertussen was het alleen wel al vijf uur geweest. Met de dame daar zitten praten over de reparatie, zij contact opnemen met de leasemaatsschappij voor BTW gegevens en dergelijke, alles geregeld, mooi. Mag ik dan nu een vervangende auto hebben? Pardon, wij hebben geen auto’s meer staan. Bovendien is de auto ouder dan twee jaar en valt hij dus niet onder de mobiliteitsgarantie. Say what? Leasemaatsschappij bellen, die hebben het doorgespeeld naar de ANWB Alarmcentrale. Die hebben mij weer gebeld, gegevens genoteerd en zouden een huurauto gaan regelen. Wij zijn ondertussen richting Brussel centrum gelopen, konden we in ieder geval wat eten.
Na een kwartiertje wandelen en nog geen geschikt eettentje gevonden te hebben werden we terug gebeld door de ANWB. Heel Belgie was vanwege de komende feestdagen zo ongeveer leeggevist aan huurauto’s en het enige wat hij kon bieden was een Ford Fiesta, een beetje kleiner dan mijn Occie, maar goed. Deze stond bij een huurbedrijf in Tervuren, 20km buiten Brussel. We zouden dan een taxi moeten nemen, die zelf betalen en later declareren bij de leasemaatsschappij, De huurauto oppikken en dan weer Brussel in. Wat eten en dan naar het concert. En dat alles in een uur en drie kwartier. Okay, goed. Taxi zoeken, zoeken, zoeken. Die waren er voor dat telefoontje toch genoeg. We zien eentje in een zijstraat staan. Schieten de taxichauffeur aan, leggen het hem uit en hij kan ons wel brengen. Ook aangegeven dat we haast hadden, maar wel eerst nog even moesten pinnen, omdat we te weinig cash bij ons hadden en hij geen credit card accepteerde..
De taxichauffeur heeft behoorlijk door het verkeer heen lopen scheuren en aangekomen in Tervuren realiseerde hij zich dat hij niet bij een pinautomaat langs gereden was. Dus vragen aldaar waar een pinautomaat zit. Op het dorpsplein. Wij daarheen. Accepteert hij de pinpas niet. En de credit card ook niet. Pardon? Terug naar de taxi gerend. Samen met de taxichauffeur daarna rennend op zoek naar een andere pinautomaat. De 2e (Dexia) werkte ook niet, de 3e (ING) ook niet. De 4e (Fortis) had buiten echter een ‘normale’ pinautomaat (de andere pinautomaten hadden allemaal een volledig qwerty toetsenbord en dergelijke) en een mooi Maestro logo. Daar geld gepind, terug gerend met de taxichauffeur naar de taxi, naar het verhuurbedrijf geracet. Daar de taxichauffeur een vette tip voor zijn hulp en haast gegeven en de auto opgehaald.
Nou ja, opgehaald, eerst alle papierwerk, kopietjes maken, formulieren invullen, dingen tekenen etc. Daarna moest de auto uitgeparkeerd worden door de verhuurder. Het bleek een Opel Corsa te zijn en geen Fiesta, maar ik klaag niet. In de auto gesprongen, het was ondertussen half acht, navigatie aan, Lieke de PDA in de hand en mij door het verkeer heen leiden.
Flink doorgereden naar het Cirque Royal en we kwamen daar om vijf voor acht aan en hadden toen nog niet gegeten. Auto in de parkeergarage gezet, naar buiten gelopen en toen zagen we mensen staan die een broodje hadden. Die bleken ze bij een tentje tegenover de parkeergarage gekocht te hebben. Wij snel twee broodjes gehaald, zodat we ook nog wat gegeten hadden, broodjes in de tas gezet en naar binnen gegaan. Ik denk dat een minuut of vijf nadat we zaten de lichten in de zaal uit gingen en het voorprogramma begon.
De show was echt geweldig. In het voorprogramma stond een man die een aantal van zijn eigen nummers zong en twee covers, te weten Sign of the Times van Prince en Wuthering Heigths van Kate Bush. Erg mooi, erg goed, en erg veel lef om juist die nummers te coveren.
Daarna kwamen Christy Moore en Declan Sinnot op en begon het hoofdprogramma. Het eerste uur speelden ze nummers die ze zelf wilden spelen, daarna gingen ze, zoals Christy het noemde, in jukebox mode. Het publiek kon roepen welk nummer ze wilden horen en dat speelden ze. Kippevel, zoals het publiek meeging in Joxer goes to Stuttgart en zoals meegezongen werd bij Black is the Colour en Ride On. Na twee uur zat het optreden er op en zijn we weer huiswaarts gegaan.
En nu? Nu zit ik op mijn werk, met Christy nog steeds rondzingend in mijn hoofd, nagenietend. En in de wetenschap dat ik zometeen naar huis rijd in een Opel Corsa met Belgisch kenteken. 
Christy Moore
